ΕΛΕΓΧΕΤΑΙ Ο ΕΛΕΓΧΟΣ!

Η υπόθεση Μαζωνάκη έκανε αυτό που ξέρουν να κάνουν όλες οι μεγάλες ελληνικές υποθέσεις: όταν νομίζεις ότι έφτασες στο τέλος, ανοίγει άλλη μία πόρτα. Και πίσω από την πόρτα υπάρχει… ένας ακόμη έλεγχος.

Τώρα, σύμφωνα με την εισαγγελική έρευνα, πρέπει να εξεταστεί αν οι αρμόδιοι φορείς έκαναν σωστά τους προηγούμενους ελέγχους στο ιατρείο.

Δηλαδή, δεν ψάχνουμε μόνο τι έγινε στο ιατρείο. Ψάχνουμε τι έγινε όταν πήγαν να δουν τι γινόταν στο ιατρείο.

Και κάπου εδώ η ελληνική γραφειοκρατία απογειώνεται.

Γιατί στην Ελλάδα ο έλεγχος δεν είναι απλώς μια διαδικασία. Είναι ολόκληρη οικογένεια.

Έχεις τον έλεγχο. Μετά έχεις τον επανέλεγχο. Μετά εξετάζεις αν ο έλεγχος έγινε σωστά. Και όταν προκύψει ερώτημα για όλα τα προηγούμενα, έρχεται η εισαγγελική έρευνα να ρωτήσει ποιος έκανε τι, πότε και με ποια διαδικασία.

Σε λίγο θα χρειάζεται διάγραμμα ροής για να καταλάβουμε ποιος ελέγχει ποιον.

Και φυσικά, κάθε έλεγχος συνοδεύεται από το απαραίτητο χαρτί. Έκθεση. Παρατήρηση. Σύσταση. Υπογραφή. Αρχειοθέτηση.

Το μόνο που δεν έχουμε ακόμη μάθει είναι αν υπάρχει και το έντυπο «βεβαιώνω ότι διάβασα το προηγούμενο έντυπο».

Το ωραίο όμως είναι άλλο.

Όταν γίνεται ένας έλεγχος, όλοι περιμένουν ότι στο τέλος θα υπάρχει μια απλή απάντηση: τι βρέθηκε και τι έγινε γι’ αυτό;

Αλλά στην ελληνική εκδοχή του έργου, η απάντηση μπορεί να χρειάζεται… νέα έρευνα.

Έτσι, η υπόθεση αποκτά ένα υπέροχο θεσμικό σίκουελ: δεν ψάχνουμε μόνο την υπόθεση. Ψάχνουμε και αν ψάχτηκε σωστά.

Και κάπου εδώ φαντάζομαι τον επόμενο ελεγκτή να μπαίνει στο γραφείο με έναν φάκελο και να ρωτάει:

«Καλημέρα. Ήρθα να ελέγξω τον έλεγχο.»

«Ποιον έλεγχο;»

«Αυτόν που έλεγξε τον προηγούμενο έλεγχο.»

«Α, μάλιστα. Και ποιος ελέγχει εσάς;»

«Μην ανησυχείτε. Θα το μάθουμε στην επόμενη προκαταρκτική.»

Και κάπως έτσι, μια υπόθεση που ξεκίνησε από ένα ιατρείο μπορεί να καταλήξει να χρειάζεται οργανόγραμμα μεγαλύτερο από εταιρεία πολυεθνικής.

Το μόνο που μένει είναι να δημιουργηθεί και μια ειδική επιτροπή για να αποφασίσει αν χρειάζεται υποεπιτροπή.

Γιατί στην Ελλάδα, όταν δεν ξέρουμε ποιος έχει την ευθύνη, υπάρχει πάντα μία ασφαλής λύση:

να ψάξουμε ποιος θα ψάξει ποιος είχε την ευθύνη.

Και τελικά, στην υπόθεση Μαζωνάκη, το πιο δύσκολο δεν είναι να βρεις τον έλεγχο.
Είναι να βρεις πού τελειώνει ο έλεγχος του ελέγχου.